Transcript Amor Fati

>> SD: Trein en station
Dit is de podcast van De Kostgangers. Mijn naam is Danielle Emans. En normaal hoor je hier dan “en ik ben Geert van de Wetering”. Maar voor deze ene keer hoor je ‘m niet. Want Geert zit in de trein naar Hongarije. Hij maakt daar opnames voor een radiodocumentaire die we hopelijk in september kunnen laten horen.

En dus leid ik dit keer in mijn eentje een aflevering in. Een aflevering die wel helemaal gemaakt is door Geert. In deze aflevering willen we je een portret laten horen van Sharon Miedema. Het portret hoort bij een serie die we maakten in opdracht voor HVO Querido, een instelling die mensen met psychische of sociaal-economische problemen ondersteunt.

En het maken van de serie was voor Geert en mij een indrukwekkende opdracht. We trokken steeds een dag op met iemand die geholpen wordt door HVO. Het leven van deze mensen nam in veel gevallen een ongelukkige wending, verslaving, schulden, criminaliteit, psychische problemen. Als je hun verhaal hoort denk je al gauw: had ie maar zus gedaan. Had ze maar zo gekozen.

Maar Sharon bekijkt haar levensloop helemaal niet zo. Ze accepteert hoe het is gegaan en gaat niet bij de pakken neer zitten. Haar acceptatie deed ons denken aan een intrigerend idee van Nietzsche – amor fati. Latijn voor ‘liefde voor het lot’. Of, de volledige aanvaarding van alles wat er in je leven gebeurt. Het goede en het slechte, het wijze maar ook het verkeerde.

Meestal doen we het tegenovergestelde. Wij zijn over het algemeen zwaar anti alles dat riekt naar berusting of fatalisme. We willen dingen veranderen – onszelf, de politiek, de economie, de loop van de geschiedenis. Alles is immers maakbaar. Maar met Amor fati oppert hij juist het idee om te erkennen dat dingen echt niet anders hadden kunnen zijn. We zien dat wat goed ging en wat vreselijk mis ging, één is. Een groot “ja!” tegen het hele leven, met zijn falen en af en toe momenten van heroisch zegevieren.

>> Piano

Sharon: We zijn hier vandaag op de Miranda. En wat wij hier doen is eigen nummers maken en soms ook covers spelen. We zijn bezig met eentje die heet “call me automnly”. Er zijn periodes in mijn leven dat ik mezelf een bijnaam geef. En de ene keer past het echt heel goed en de andere keer is het gewoon voor de leuk. En vaak komt het dan een beetje op mijn pad dat ik zo’n naam dan aan neem op zo’n moment. In het echt heet ik Sharon Miedema.

>> Zang, piano

Sharon: Het gaat er dus eigenlijk over dat je dus overlijdt en dat je dan verandert in een euh… ik noem het dan in dit nummer toevallig ‘a blue, small, very cold automly’, maar het is eigenlijk voor mijn gevoel dat je dan uit je brein kan ontsnappen, maar dat je dan daarmee ook zegt van ‘Ik wil, als ik er niet meer ben, wil ik verbonden blijven met jou’.

Your blue comfort guardian
Is what I want to be
Even though I know
Comfort is never free

Want dat is wel een beetje zo in het leven. Je moet altijd iets geven voordat je comfort hebt.
Je moet er vaak wel doorheen om iets moois te maken. De meest goeie nummers die komen ook wel uit duisternis voort. Soms moet ik ook gewoon schrijven.

>> voetstappen

Sharon: We zijn nu in Zwanenburg, waar ik woon. Ja dat is een terrein waar mensen dan kunnen wonen. Voor mensen die een vorm van autisme hebben. In woonunits. Ja, het is gewoon een containerwoning, met alles wat je nodig hebt. Dus sanitair apart en dan een leefgedeelte met een keukenblokje en een bureautje en een kast. En een bed waar ik niet op lig.

Ik heb het syndroom van Asperger. Ik heb ook OCD, ik ben heel erg overgevoelig. Ik kan me dus ook heel erg identificeren met mensen met Tourette ofzo. Want er zit dan gewoon een soort druk in je lijf. Die ontstaat door spanningen en… om maar een voorbeeld te geven – tandenpoetsen met vullingen in mijn kiezen. Ja dat kan ik niet zo makkelijk doen. Dat moet ik dan goed afsluiten dat het dan goed voelt. En dat is ook met een laptop neerzetten op tafel, voor mij voordat ik er mee aan de gang kan, kan ik echt – ik schaam me ervoor om het toe te geven maar het kan 2 uur duren voordat ik mijn laptop goed heb staan. En dat heb ik ook wel met aankleden, met make up op doen. Sommige dingen duren gewoon heel lang.

>> muziek

Sharon: Ik weet voor mij wanneer het goed voelt. Dus dan ga ik net zo lang door totdat het daar komt. En het komt gewoon terug, elke dag. En nacht ook eigenlijk. Dus ik ben overgevoelig ‘s nachts en ik kan niet goed liggen op matrassen. Dus dan ga ik op de grond liggen. Op mijn rug. En als het dan met mijn kussen lukt, dan kan ik wel goed liggen zo. Maar het kussen verandert wel. Dus ik ben altijd aan het stoeien.

Rainbow hurricane, dat is een tekst die ik meer dan een jaar geleden schreef. Het gaat over de draaikolk van het leven. En dat je eigenlijk ook zegt tegen andere mensen ‘wat zie jij daar dan in?’. Het begint met

Let’s play a little game
Tell me what you see
In the rainbow hurricane
I’m sure we won’t see the same
What does it really mean to say you’re going insane

Dus als iemand zegt dat ‘ie helemaal doordraait, wat houdt dat dan in?

>> zingt rainbow hurricane

Het is verdeeld in 3 stukken, daar speelt Eric op een manier dat het altijd heel intens wordt en dat ik dan eigenlijk gewoon sta en in een soort trance raak. En dat we dan die tekst zingen samen.

>> zingen – in vain, rain, hurricane in me, set it free, loosing control.
>> tram

We zijn nu op weg naar het IJcomplex en daar gaan we met KWIK oefenen. KWIK is een groep muzikanten en allerlei mensen die iets met muziek hebben die dan samenwerken aan een project. Gaan we dus naar Spaklerweg, moeten we eruit.

>> Say yeah – YEAH

Ik kwam een keer met drie teksten aan, vier jaar geleden ofzoiets. En toen had ik helemaal niet verwacht… toen had Eric al twee nummers erbij bijna van gemaakt. In heel korte tijd. Ja, was wel bijzonder. Sindsdien zijn we een beetje aan het experimenteren met tekst en muziek.

>> muziek – brick in the wall

Ik kan soms wel uit elkaar knallen en dat gebeurt de laatste tijd ook wel vaak dat ik dat zo voel. Het is gewoon op een gegeven moment is het gewoon een beetje teveel soms. Dan gooi ik de deur open, dan doe ik mijn oordopjes in, ga ik eerst even muziek luisteren en dan vervolgens zingen. En het gevoel gaat dan gewoon weg. Het probleem is niet opgelost, maar het gevoel is goed.

Misschien is het wel leuk die van ‘allright’? >> ja

Ik probeer veel in het hier en nu te leven, want dan lukt het mij makkelijker om overal mee om te gaan. Dat je gewoon momenten hebt waarop het goed gaat.

De tekst is gewoon vanuit het eerste wat in me opkwam per woord geschreven. Het is nu een soort nummer van iemand uit het leger geworden, die zichzelf moed probeert in te spreken. Gewoon niet zeiken, gewoon door, hoppa. Ja eigenlijk ben ik normaal helemaal niet zo, omdat ik heel gevoelig ben. Maar af en toe dan denk ik wel, je hebt geen enkele kans, maar benut die.

VO: Je luisterde naar Sharon Miedema in een podcast die we maakten voor zorginstelling HVO Querido. Als je meer van dit soort portretten wilt horen zoek dan in je favoriete app naar podcast De Verbinding.

Wat ons betreft, tot volgende maand!
Dan is er weer een nieuw Kostgangers-verhaal. En is Geert ook weer van de partij.